Daarom werk ik
bij Rivas

Rivas bestaat dit jaar 20 jaar. Deze collega's werken al net zo lang bij Rivas. En ze hebben nog steeds lol in hun werk en 'hart voor de zaak'. Arianne, Hannane, Marloes & Anie en Franciska & Mariska vertellen je graag over hun werk, drijfveren en wat hen zo trots maakt.



Arianne Groenendijk, verzorgende IG

‘Soms moet ik even slikken als ik zie hoe het met een bewoner met dementie gaat. Het is een hele nare aandoening met een grote impact. Je ziet mensen langzaam veranderen en dat is confronterend. Ik heb een zorghart en heb al vanaf dat ik jong was voor mensen willen zorgen. Dat gevoel zal nooit veranderen.

Het werken in de zorg zou ik niet kunnen missen, omdat ik eraan meewerk om het laatste stukje van het leven van de bewoners zo fijn mogelijk te maken. En het is de kunst om hun leefwereld zo groot mogelijk te houden. Ik kijk naar de mogelijkheden voor de bewoners. Er is nog zoveel dat nog wel kan, zoals wandelen. Als iemand gemakkelijk verdwaald kunnen we een GPS-tracker meegeven, waardoor we iemand altijd kunnen vinden.


Ik vind het leuk om met bewoners de liedjes van vroeger te zingen. Het is mooi om te zien dat muziek nog altijd een punt van herkenning is voor mensen met dementie. Regelmatig hebben mensen een goede dag en dan zie je de dementie naar de achtergrond verdwijnen. Even krijg je weer een glimp van de persoon die hij was voor de dementie. Dat zijn hele bijzondere momenten waarin je een gezellig praatje maakt of samen lacht.

De bewoners vragen constant zorg en aandacht en het is al met al een hele groep om je aandacht over te verdelen. Je moet wel een duizendpoot zijn om in de zorg te kunnen werken. Er gebeurt veel; mijn diensten vliegen altijd om. Hoewel de werkdruk behoorlijk is, nu we zoveel collega’s tekort komen, blijft het echt mooi werk om te doen en ook heel graag blijf ik bij Rivas.


Ik vind het een fijne organisatie; heb ook leuke kansen gekregen om mij te ontwikkelen. In 1999 ben ik begonnen als verzorgende C bij Rivas wijkverpleging in Alblasserdam en in 2012 ben ik na de verkorte VIG0opleiding begonnen in Waerthove. Helaas heb ik last van slijtage in mijn rug, dus ik weet niet hoe lang ik nog op een woongroep kan staan. Wellicht is dagbesteding een volgende, mooie stap in mijn loopbaan bij Rivas.’

'Het blijft mooi werk'

Hanbane Barij, voedingsassistent

‘Jarenlang heb ik als kok gewerkt in verpleeghuizen Clara en De Schutse. Ik heb dus ook aan de andere kant van het fornuis gestaan. Al weer jaren werk ik als voedingsassistent en verzorg ik het ontbijt, de koffiemomenten, de lunch en het avondeten. Het is een onwijs leuke baan. In overleg met de verpleegkundigen en op advies van de diëtiste doe ik mijn werk. Zo overleggen we of een patiënt extra’s nodig heeft om bijvoorbeeld ondervoeding of uitdroging te voorkomen.

Ik werk op diverse afdelingen en ben breed inzetbaar. Ik zie verschillende patiënten met verschillende aandoeningen. De patiënten kijken echt uit naar de momenten waarop ze kunnen eten en drinken. De patiënten zijn gek op de Hollandse pot, met name stamppotten maar bami en nasi worden ook erg gewaardeerd hoor. Ik vind het heel bijzonder dat ik door middel van eten een moment van echte aandacht iets aan patiënten kan geven.

'Een smaakvol moment
van aandacht'

Niet zo gek ook, genieten van een maaltijd breekt hun dag in het ziekenhuis en ze vinden het gezellig. Van het eten probeer ik bij iedere patiënt een feestje te maken. Het mooie is dat je rond een bord eten als vanzelf in gesprek komt met de patiënt. Ik vind het dan ook leuk om kort even een praatje te maken. Daarbij kijk ik goed naar wat iemand op dat moment nodig kan hebben.

Het is na al die jaren nog steeds mooi maar ook best confronterend werk. Als ik bij een volgende dienst opeens een leeg bed aantref van een patiënt die ik een paar dagen eerder nog een maaltijd heb gebracht. Moet ik nog altijd slikken. De dood en het leven liggen soms zo dicht bij elkaar. Het blijft verdrietig maar ik kan het wel loslaten als ik naar huis ga.

Het is fijn als patiënten het ziekenhuis weer mogen verlaten, omdat ze voldoende zijn aangesterkt om thuis verder te herstellen. Heel bijzonder vind ik het als ik dan even gedag kan zeggen en dat mensen je dan bedanken voor de goede zorgen en je soms zelfs een knuffel geven. Ik woon in Gorinchem en kom soms patiënten weer tegen op straat en staan we even gezellig te kletsen.’

Anie Vonk _ begeleider dagbesteding & reactivering
&
Marloes van Soest _coördinator dagbesteding & reactivering

Anie en Marloes zijn sinds 3 jaar collega’s en kennen het klappen van de zweep als het gaat om activiteitenbegeleiding. Beiden werken ze al 20 jaar bij Rivas en ze hebben er nog dagelijks veel plezier in. ‘De mensen die naar de dagbesteding komen, maken het werken bij de dagbesteding zo leuk. Het zijn gevarieerde groepen mensen van 16 personen, die vaak zowel onderling als met ons een leuke klik hebben. En dat geeft volop afwisseling in hoe we de dagen invullen. In die zin is geen dag hetzelfde.

Hoe zijn jullie begonnen bij Rivas?

Marloes: ‘Eerst heb ik jaren als vakantiekracht gewerkt. Toen ik ging studeren, werkte ik in de weekenden in De Schutse. Na mijn afstuderen, kon ik zonder te solliciteren hier aan de slag. En ik ben nooit meer weggegaan.’


Anie: ‘Ik heb 10 jaar in de zorg in De Schutse gewerkt. Sinds 10 jaar werk ik bij de dagbesteding, precies in de tijd van de grote personeelstekorten in de zorg. Het grappige is dat ik maar voor een halfjaar zou invallen, maar dat werd een vast contract en daar heb ik nog geen dag spijt van gehad. Ik heb echt leuk werk. Er is wel veel administratie bij gekomen en we doen jaarlijks cursussen en bijscholingen om bij te blijven.


Wat maakt jullie werk zo leuk?

Anie: ‘Elke dag komt er een andere groep ouderen naar de dagbesteding. De jongste bezoeker is 61 en de oudste 95. Dat geeft de variatie binnen de groepen wel aan. Ook zijn we flexibel inzetbaar. Als je nagaat dat Rivas 17 locaties heeft, kun je wel inschatten dat we een dynamisch vak hebben. We zijn dan ook blij met alle vrijwilligers die ons ondersteunen.’


Marloes: ‘De groepsdynamiek is elke dag anders en daar spelen we inmiddels naadloos op in. Het is meer dan alleen gezellig koffiedrinken wat we doen, we hebben een vak. We proberen mensen door diverse activiteiten te prikkelen en actief te houden. Dat gebeurt door het contact met andere mensen, maar ook door verschillende dingen te doen. En als je ziet dat dit effect heeft, is dat nog telkens mooi om te zien.’

'Mensen komen graag'

Anie: ‘Iedere bezoeker heeft een gebruiksaanwijzing. Na verloop van tijd leer je mensen zo goed kennen, dat je daar op in kan spelen. We bieden dagelijks een gevarieerd programma aan. Mensen mogen een activiteit doen, ze moeten niet. De kunst is natuurlijk om een omgeving te creëren waarin mensen graag iets actiefs doen. Het overgrote deel van de mensen dat komt is hier ook graag. Het is vertrouwd voor mensen en daardoor voelen zij zich veilig en durven zij zichzelf te zijn.’


Marloes: En daar doen we het voor.’

Franciska van der Zee_ zorgregisseur Revalidatie & Herstel
Mariska van der Sijde _ zorgregisseur Revalidatie & Herstel

Franciska en Mariska zijn al jarenlang collega's. Mariska volgde de opleiding tot ziekenverzorgende en was al geslaagd als helpende. Na haar opleiding kon zij aan de slag als verzorgende.’

Franciska begon als stagiair bij Rivas en bleef na haar opleiding ziekenverzorgende. De collega's gingen de revalidatie in, allebei op een andere afdeling trouwens. In 2011 opende Dordrecht de deuren. Het leek Franciska en Mariska leuk om deze nieuwe uitdaging uit te gaan. 'Samen met andere collega’s van Waerthove en nieuwe collega van buitenaf hebben we deze afdeling opgezet. Dat schept echt een band.’

Als jullie terugkijken op de afgelopen twintig jaar, wat is dan het meest veranderd?

Mariska: ‘In Waerthove werkte ik op de jongerenafdeling en bestelden we vaak nog na onze dienst een patatje. Dat aten we samen met de jongeren op. We hadden meer tijd voor uitjes bijvoorbeeld. Zo gingen we ook samen met de familie van de revalidanten zwemmen.

Franciska: ‘En we konden vaker dagjes uit. We hebben zelfs nog een cursus met de bus rijden gevolgd. Hoe we bijvoorbeeld de revalidanten ook vast moesten zetten in de bus. En in de zomer gingen we altijd wandelen met zijn allen. Nu gebeurt dit heel af en toe nog.

En nu is alles geautomatiseerd. Vroeger schreven we de rapporten met pen op papier. En met groene, rode en blauwe pennen.’

Mariska: ‘Tijdens het schrijven van de rapporten, rookten we samen een sigaret. Ook samen met de cliënten. Het revalidatietraject was toen veel langer. Cliënten lagen er zo drie maanden. Je kon echt een band met cliënten opbouwen. Dat is nu minder.’


'Het vakgebied is heel uitdagend'

Al twintig jaar werken jullie nu bij Rivas. Waardoor blijft het zo leuk?

Franciska: ‘Het vakgebied is heel uitdagend en verandert continu. De afdeling is altijd in beweging. Je hebt iedere week vaak andere cliënten. Het vak verandert. De casussen worden ook steeds uitdagender. We moeten cliënten sneller naar huis sturen dan vroeger, omdat ze minder snel een indicatie voor een verpleeghuis krijgen. Onze cliënten worden ook mondiger en willen of durven nog niet naar huis. Dit zijn soms moeilijke gesprekken.’

Mariska: ‘Op de afdeling is echt geen saai moment. Je blijft leren. Je ziet veel verschillende ziektebeelden. Het vak wordt ook steeds complexer en lastiger, zoals Franciska ook al aangeeft gaan onze cliënten vaak kwetsbaarder naar huis. Alles draait om de terugkeer naar huis. Aan ons de taak om de cliënt in kortere tijd te laten opknappen. De cliënt doet daarom ook steeds meer dingen zelf. Ze moeten soms best hard werken.’

Franciska: ‘Dit houdt het ook wel interessant. Je ziet bij ons cliënten bijna altijd vooruitgaan op allerlei vlakken. Dat is mooi om te zien.’

Mariska: ‘Precies. Daar doe je het voor. Dat cliënten dan na drie of zes weken toch weer lopend de deur uitgaan.’


Het vakgebied is misschien bij een andere organisatie net zo interessant. Wat maakt Rivas dan zo leuk?

Franciska: ‘Ik zou niet weten waarom ik ergens zou gaan werken. We hebben een heel hecht team. De band onderling is zo goed. Dit voelen cliënten ook. Ook met alle andere disciplines, zoals de fysiotherapeuten, werken we zo fijn samen. Rivas is echt een groot deel van mijn leven. Je weet wat je hebt hier en dat weet je anders niet.’

Mariska: ‘Rivas is eigenlijk een grote werkfamilie. Je collega’s weten soms meer van je dan ze thuis van je weten. De tijd vliegt hier echt voorbij. Ik heb het hier zo naar mijn zin en het is zo fijn werken, waarom zou ik elders werken?’