Daarom werk ik
bij Rivas

Rivas bestaat dit jaar 20 jaar. Deze collega's werken al net zo lang bij Rivas. En ze hebben nog steeds lol in hun werk en 'hart voor de zaak'. Carla, Pieter, Dorota en Frieda vertellen je graag over hun werk, drijfveren en wat hen zo trots maakt.



Carla de Korte, kinderarts

‘Ik vind het belangrijk om elk kind tot bloei te laten komen en hun ouders veiligheid te bieden. Aan de medische zorg voor een kind in een ziekenhuis moet voor het kind en de ouders niks geheimzinnigs zijn. Een ziek kind hebben, is niet niks. Ik voel met ouders mee en begrijp het dat ze het soms zwaar vinden. Het is daarom goed als ouders alles van hun kind in het ziekenhuis meemaken, begrijpen en erbij betrokken zijn.

Als kinderarts bied ik een kind zorg en ouders geven die zorg voor hun kind in het ziekenhuis in figuurlijke zin, maar vaak ook letterlijk uit handen. Ik begrijp heel goed dat kinderen en ouders van mij afhankelijk zijn. Dat maakt onrustig, geeft een onveilig gevoel zelfs. Daar ga ik nooit aan voorbij. Goede communicatie en een duidelijke uitleg is de sleutel, om die bezorgdheid en angst bij kinderen en hun ouders weg te nemen.

'Ik heb een fanstastisch vak'

Ik heb een fantastisch vak. Ik werk met fijne mensen samen. In mijn eigen vakgroep, met de verpleegkundigen op de afdeling en de polikliniek en de andere specialisten met wie we als kinderartsen nauw samenwerken. Ik voel me echt onderdeel van het team en dat bestaat uit mensen die allemaal het beste voor patiënten en hun ouders voor hebben. Het is iets heel moois om daar dagelijks met elkaar hard aan te werken. Het kleinschalige van ons ziekenhuis ondersteunt daar geweldig bij; we weten elkaar te vinden. De samenwerking en de onderlinge contacten zijn goed, laagdrempelig en prettig. Voor mij daarom geen ander ziekenhuis!

Kindergeneeskunde heeft zich in de afgelopen 20 jaar volop heeft ontwikkeld. Een van de grote veranderingen vind ik dat ouders echt onderdeel zijn van de zorg voor hun kind. Ouders zijn mondiger, weten meer. Soms betekent het dat er ongegronde onrust is doordat mensen via internet informatie hebben gezocht en denken dat hun kind er ernstiger aan toe is dan in werkelijkheid het geval is. Dan is het aan mij om goed uit te leggen wat er echt met een kind aan de hand is. Fijn is dat er nu zo veel meer vernieuwende technieken en mogelijkheden zijn die we bij de behandeling kunnen inzetten. Zo is kunnen we kwetsbare te vroeg geboren kinderen met een luchtweginfectie gewoon in ons ziekenhuis behandelen op de medium en high care. Een overplaatsing naar een academisch ziekenhuis is daarmee niet langer nodig. Ook geven we kinderen die heel erg bewust zijn van pijn een kalmerend medicijn, zodat zij zonder stress een behandeling kunnen ondergaan. En we hebben een zogenaamd carroussel-spreekuur voor te vroeg en te klein geboren kinderen, waar we als kinderartsen nauw samenwerken met jeugdartsen en jeugdverpleegkundigen.

Kinderen met meervoudige handicaps en hun ouders hebben een speciale plek in mijn hart. Ik heb zoveel respect voor hen. De zorg en begeleiding leiden vaak tot zeer dierbare, langdurige contacten met het kind en de ouders. Die koester ik echt.’

Pieter Vlot, hoofd logistiek

‘Twintig jaar geleden ben ik bij Rivas begonnen als hoofd van het klinisch chemisch laboratorium. Toen de klinisch chemische laboratoria van het Albert Schweitzer ziekenhuis en Rivas gingen fuseren, besloot ik om naast mijn werk een master verandermanagement te doen. Mijn masteropleiding kwam bij de veranderingen goed van pas.

Binnen Rivas, dat net was omgevormd tot zorggroep met onder andere de ziekenhuisapotheek en verpleeghuizen erbij, moesten de bedrijfsonderdelen nog vorm krijgen. Als manager bedrijfsvoering was ik hierbij betrokken. Toen deze klus na vier jaar klaar was, kon ik beginnen aan de volgende uitdaging: de samenvoeging van inkoop en logistiek tot één afdeling.

'Rivas is continu in beweging'

Zo gingen alle processen voor voorraadbeheer, bestellen, opslag, verpakken, distributie en facturatie op de schop. Een gedeelte werd uitbesteed. Met een nieuw concept konden we die processen niet alleen op elkaar afstemmen maar ook met elkaar koppelen, automatiseren en binnen de hele zorggroep toepassen. Een systeem dat we tot op de dag van vandaag gebruiken.

En nu werk ik nog steeds bij Rivas als hoofd logistiek. Ik heb op verschillende plekken in de organisatie gewerkt. Er gebeurt altijd wel wat en Rivas is continu in beweging. Dat biedt hele mooie kansen en die kwamen steeds op mijn pad. En precies dat is de reden dat ik na 20 jaar nog steeds met veel plezier bij Rivas werk.’

Dorota Dadak, coördinator vrijwilligers

‘Ik ben trots op al ruim 1500 vrijwilligers. Het is een hele gevarieerde groep mensen: er zijn vrijwilligers die met pensioen zijn, vluchtelingen met een verblijfvergunning, jonge mensen, noem maar op. Onze vrijwilligers hebben allemaal gemeen dat ze graag voor een ander klaarstaan. Ze wandelen, verzorgen de planten, koken, delen koffie, gaan mee op uitjes, rijden met bedden. Vrijwilligers doen van alles en mensen die veel belangstelling hebben voor vrijwilligerswerk hebben bij Rivas veel mogelijkheden.

Ik heb veel plezier in mijn werk, omdat ik alle intakes van vrijwilligers doe en daardoor met uiteenlopende mensen in aanraking kom. Dat past goed bij mij, ik ben graag onder de mensen. Omdat ik werk doe, wat mij ligt, heb ik nooit een “het is weer maandag-gevoel”. Ik ga altijd wel met frisse zin aan de slag. Ook na 20 jaar nog.

'Zonder vrijwilligers
geen goede zorg'

Rivas is een goede werkgever, omdat de dingen hier goed zijn geregeld. Er zijn veel leuke collega’s met wie ik prima en fijn samenwerk. Omdat alle coördinatoren vrijwilligerswerk regelmatig overleg hebben, is er in twintig jaar tijd gebouwd aan een professioneel en goed functionerend vrijwilligersnetwerk. Dat kunnen we echt optimaal benutten. Ik ben er best trots op dat ik hier een steentje aan heb bijgedragen.

Wat ik ook mooi vind, is dat Rivas zich ervan bewust is dat we met zoveel vrijwilligers een kostbaar kapitaal in handen hebben. We zorgen daarom goed voor alle vrijwilligers en uiten op verschillende manieren onze grote waardering voor hun inzet. Zonder vrijwilligers zou de zorg nooit zo goed kunnen ‘draaien’ tenslotte. En daarom koester ik elke vrijwilliger echt.’

Frieda van Dalen, verzorgende IG

‘Toen ik 9 jaar was woonde mijn oma in een verzorgingstehuis en ik ging er vaak heen. Als ik er dan was, vond ik het leuk om dingen voor haar te zorgen. Dat is er nooit meer uitgegaan; ik heb een opleiding tot bejaardenverzorgende gedaan en werk al tientallen jaren in de zorg voor ouderen. Ik vind het nog steeds het mooiste vak van de wereld, omdat je echt wat voor mensen kunt betekenen.

Natuurlijk is er ook veel veranderd. Verzorgingstehuizen bestaan niet meer, mensen wonen veel langer nog thuis en krijgen niet zo gemakkelijk een indicatie voor het verpleeghuis. Als mensen hier komen, zijn ze best wel ziek en hebben een grote zorgvraag. De zorg is zeker complexer geworden, ook mijn rol van tegenwoordig. Op de woongroep heb ik verschillende taken die voorheen waren verdeeld over verschillende collega’s.

'Nieuwe uitdagingen
en vooruit gaan'

De verzorging van de mensen is heel breed en varieert van helpen met wassen en aankleden, tot het eten klaarmaken voor hen en samen eten en leuke dingen met hen doen. Dat maakt een dienst heel afwisselend én intensief tegelijk. De huidige administratielast is niet meer vergelijkbaar met die van toen ik als jonge meid in de zorg begon. Dat is natuurlijk goed voor de continuïteit en de veiligheid van de zorg, maar veel registratielast is ook bij mijn collega’s en mij komen te liggen. Dat kost tijd die je veel liever aan je bewoners besteed door mensgerichte zorg en omgevingszorg.

Ik zoek altijd naar het goede evenwicht tussen zorg met aandacht en alle regels en eisen die net zo belangrijk zijn. Dat bewoners zich echt gezien en gehoord voelen is iets waar ik elke dag voor ga. Ik ben begonnen aan de opleiding gespecialiseerd verzorgende psychogeriatie. Ik heb er echt veel zin in; persoonlijke ontwikkeling betekent nieuwe uitdagingen en vooruitgang.’